--------------------------------------------------------------------------------------------------

شب سردی است و من افسرده
                                   راه دوری است و پایی خسته
تیرگی هست و چراغی مرده
                                   می کنم تنها از جاده عبور
 دور ماندند ز من آدمها
                                   سایه ای از سر دیوار گذشت
غمی افزود مرا بر غم ها
                                   فکر تاریکی و این ویرانی
بی خبر آمد تا به دل من
                                   قصه ها ساز کند پنهانی
نیست رنگی که بگوید با من
                                   اندکی صبر سحر نزدیک است
هر دم این بانگ برآرم از دل
                                   وای این شب چه قدر تاریک است 
خنده ای کو که به دل انگیزم ؟
                                   قطره ای کو که به دریا ریزم ؟
صخره ای کو که بدان آویزم ؟
                                   مثل این است که شب نمنک است
دیگران را هم غم هست به دل
                                   غم من لیک غمی غمنک است

 روزها فکر من این است و همه شب سخنم

                                                  که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

  ازکجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

                                                 به کجا میروم آخر ننمای وطنم

 مانده سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا

                                                از چه بودست مراد وی از این ساختنم

 آنچه از عالم بالاست من آن می گویم

                                                رخت بر بسته بر آنم که بدان جا فکنم

                                   

شما را وصيت مي کنم به ترس از خدا در نهان و عيان
و اندک خوردن و اندک خفتن و اندک گفتن و
کناره گرفتن از جرم و جريت­ها و مواظبت بر روزه
و نماز برپا داشتن و فرونهادن هواهاي شيطاني
و خواهش­هاي نفساني و شکيبايي بردرشتي مردمان
و دوري گزيدن از همنشيني با احمقان و نابخردان و سنگدلان
و پرداختن به همنشيني با نيکان و بزرگواران همانا بهترين
مردم کسي است که براي مردم مفيد باشد و بهترين گفتار کوتاه
و گزيده است و ستايش از آن خداوند يگانه است